Karel's weblog

Dag lieve lezers

In afwachting van de komende les begin ik alvast aan een nieuw blogbericht. Het is alweer een hele tijd geleden en er is veel gebeurd.

Na het succes van vorige week, toen ik het internet herstelde, bleek dat er toch iets schortte met de modem. Want het internet bleef maar uitvallen. Na een hele dag heen en weer gereis tussen Kabwe town en Kabwe High School was het probleem definitief verholpen en kon iedereen terug vrolijk het internet afpluizen naar interessante informatie en docuemtatie om te delen met de leerlingen.

De volgende dag kwamen er echter hardnekkige geruchten. Ik zou een porno virus op het netwerk verspreid hebben, ah ja, logisch, want ik had ervoor gezorgd dat het internet gemaakt was. Nu moet je weten dat Zambia echt een heel Christelijk land is en pornografie is dat niet Het virus in kwestie maakte drie snelkoppelingen op het bureaublad naar drie verschillende pornosites. Aangezien ik zogezegd de oorzaak van het “kwaad” was, mocht ik het ook terug opkuisen. Juij
Voor alle duidelijkheid: waarschijnlijk heeft een van de leerkrachten in de leraarskamer het virus verspreid vanop een laptop. De echte bron was moeilijk te achterhalen en porno is hier echt een taboe. Een voorbeeldje? Gisteren stond Kill Bill op, in die film worden mensen onthoofd spuit het bloed over het scherm etc. Dit vormde echter geen probleem voor de jongste spruit hier (7 jaar), die mocht probleemloos alles zien. Toen er echter een seksscène aankwam werd deze onverbiddelijk doorgespoeld. Mensen vermoorden is dus veel onschuldiger dan de liefde bedrijven

Vorige week zondag gingen we met Mcenzie naar de mijnen. Juist naast het centrum van Kabwe ligt er een oude mijn, die gesloten is in 1996. De mijn loosde z’n afwalwater gedurende meer dan 100 jaar ongefilterd in een riviertje, dat daarna door de stad liep. Dit had nefaste gevolgen. De stad staat in de top 10 van de meest vervuilde plaatsen, steden ter wereld. Arme kinderen wassen zich hier in deze rivier, die nog steeds vol zware metalen en dergelijke zit. Na een voormiddag stappen zonder zonnecreme waren m’n nek en benen helemaal verbrand, met mooie blazen tot gevolg. Verbrand zijn in je nek is leuk, omdat je hemd er voortdurend over schuurt. Wie z’n gat verbrand…
Ondertussen zijn we al een weekje verder, m’n nek ziet er uit als een slagveld, maar de pijn is weg, en het geneest goed, oefte We hebben ook een Kameleon gezien.

Het lukt me ook steeds beter om leuke muzieklessen te geven. De leerlingen op Bwacha High School krijgen normaal heel theoretische lessen over melodieën schrijven, liederen componeren, harmonisatie, maar ze bezitten de basisnotenleer niet. De leerkracht trouwens ook niet (sorry, mijn bescheiden mening), waardoor de leerstof verschrikkelijk abstract en zinloos wordt. Aangezien muziektheorie hier wel belangrijk is probeer ik hen nu muziek aan de hand van de praktijk aan te bieden. We zingen en musiceren veel en aan de hand daarvan leren we de theorie.

Vrijdagavond nodigde één van de dochters ons uit om mee iets te gaan drinken. Dat ging als volgt:
Dochter: “Hebben jullie al iets gepland vanavond?”
Wij: “Uhm neen, niet direct”
Dochter: “Wel, dan gaan we naar café en jullie betalen elk een rondje”
Wij: “Huh? Uhm OK”.

Beetje vreemde communicatie hier soms. Het gesprek op café was echter erg interessant. Zo bleek de dochter, die gescheiden is van haar man, een kind heeft (7 jaar, de jongste spruit), terug thuis woont, samen te zijn met John, haar nieuwe getrouwde vriend. Hieronder zien we Tijs met aan de linkerkant John.
Wij zouden dat overspel noemen, hier zeggen ze polygamie. Toch ook niet helemaal, want John zijn vrouw weet echter van niets. Toen we doorvroegen bleek er echter weinig romantiek mee gemoeid te zijn. Zij was eigenlijk vooral op zoek naar iemand die haar onderhield (huis + auto + geld voor school van kinderen). Ze was dan ook op zoek naar iemand met een groter salaris, maar voorlopig volstond hij wel.
Ik moet zeggen dat we toch wel wat geschrokken waren, wij Westerlingen opgegroeid met het idee van de romantische liefde.
Ook de president heeft hier kinderen bij meerdere vrouwen, maar volgens de kranten geeft hij hiermee het slechte voorbeeld. Anderzijds, ook onze eigen koning heeft wel eens naast het potje geplast.

Aha, voor ik het vergeet. Er zijn een paar nieuwe foto’s. . We hebben onze eigen was gedaan, al wou de mama toch eens tonen hoe het moest (waarbij ze heel zorgvuldig de onderbroeken van Tijs ontweek, terecht trouwens).

Ik ga het hier bij houden voor deze keer. Want deze post is al veel te lang.

Warme groeten!

ps: ook Tijs heeft een nieuwe blogpost:
http://tijs.reismee.nl/

Hi folks

Het is hier prachtig weer vandaag. Na veel heen en weer gepraat, onderzoek, “hacking” (wachtwoorden achterhalen door trial and error is niet echt hacking zeker?) is het uiteindelijk gelukt om het internet op Kabwe highschool te herstellen Bij deze ben ik dus gepromoveerd tot de computerexpert van de school. Ze wouden me graag vergoeden voor het werk dat ik hier doe (en nog zal doen). Dit gaat uiteraard niet, aangezien dit m’n stage is. Daarom heb ik voorgesteld om het geld te investeren in materiaal voor de computerklas. Dit leek hen wel iets. (Het volgende deeltje van deze paragraaf is vooral voor computermensen). Deze school is verbonden met een internetcafé in “Town” (Kabwe) via Wimax. Dit internetcafé is vervolgens verbonden via fiber met een datacenter in de UK. Het internet hier op school is met andere woorden niet erg snel. Een extra goede reden om het te repareren was natuurlijk dat ik het nu zelf ook gratis kan gebruiken. Op IT vlak is er ook minder goed nieuws, m’n oude laptop is niet meer bruikbaar, de backlight van het scherm werkt niet meer (slechte connectie), dus is de laptop redelijk onbruikbaar (aangezien ik geen exrtra scherm mee heb).

Gisteren ging ik op bezoek bij de blinden associatie. Het waren vooral oude (blinde) mannen die ik daar vond. Vrouwen zijn hier niet blind, of ze verstoppen zich goed.
Er zaten helaas heel wat valse noten in het verhaal van de blindenband. Ze hadden inderdaad instrumenten en muziekanten maar hun enige versterker (3 gitaren, 2 micro’s, 2 keybords) had het begeven. Vreemd… Deze was nu in herstelling in de hoofdstad. Om een lang verhaal kort te maken. Wat ze vooral van me nodig hadden waren natuurlijk centjes om alles terug up and running te krijgen. Ze waren wel concreet: 300.000 ZKW (ongeveer 50€) was er nodig om de versterker te herstellen + daarna moest hij opgehaald worden in Lusaka. Iedereen is bij deze van harte uitgenodigd om deze mensen te helpen. Geld + versterkers zijn welkom Moest je nog een auto over hebben; of een busje ofzo. Die zijn uiteraard ook welkom. Deze ontmoeting was dus wel redelijk ontnuchterend. Ik zie nog wel wat ik voor hun kan doen.

Er hangt vandaag een tof sfeertje in de school, iedereen is al heel de namiddag bezig met kuisen, gras slashen, vegen, schilderen; …. Ik dacht cool, de wekelijkse kuisnamiddag, maar blijkbaar is er maandag opendeurdag voor de ouders, dus moet alles er piekfijn uitzien. Waarschijnlijk zal ik maandag dus ook geen les moeten geven.

Het lesgeven zelf doe ik graag. Ook is het leuk om op twee verschillende scholen les te geven. Verschillende stijlen, atmosferen, collega’s, budgetten! In Bwacha highschool zijn er nog redelijk wat leerkrachten die de zweep graag eens laten knallen. ’s Morgens staan ze dan echt op de uitkijk, zoekend naar leerlingen die te laat komen, etc. Dan worden ze geslagen met een stuk tuinslang in de handpalm, 3 tot 6 keer. Gisteren hoorde ik op Kabwe highschool dat dit eigenlijk verboden is (human rights). Dus hier in Kabwe sturen ze de leerlingen gewoon naar het veld voor fysieke arbeid in de middagzon (gras slashen). Ook effectief.
Voor wie niet weet wat gras slashen is, uitleg in volgende paragraaf.
Ik heb hier nog geen grasmaaiers gezien, en toch is het gras op de schiolen enzo mooi kort. Om het kort te houden maakt men gebruik van een soort machete, waarmee men op het gras inhakt = slashen

Hmm, alweer veel getypt. Voorlopig houd ik het hierbij. Zodat ik nog wat vertelstof over heb voor de volgende keer.

Hou je goed allemaal, en tot de volgende!
ps: m’n armen zijn verbrand, de zon staat hier ’s middag echt knap boven ons hoofd, prachtig Misschien had ik toch beter zonnecreme meegebracht
ps: hier een paar nieuwe foto’s

Dag lieve mensen

Hier een nieuw berichtje uit Kabwe, Zambia. We stellen het hier nog steeds fantastisch. Gisteren maakten we kennis met de jongeren van Unisport. Unisport is een organisatie die straatjongeren een houvast wil aanbieden, een structuur; aan de hand van iets wat ze graag doen: voetballen. Gisteren gingen we kijken naar hun match tegen de ploeg van een andere community. Het was zalig om ze bezig te zien; zo enthousiast uitgelaten, vrolijk spelend met elkaar zompig, uitgeregend gras van het oud stadium van het leger. Daar ontmoetten we ook Kim, een meisje uit Limburg die helpt met de training van de kinderen.
Ja, aan regen geen gebrek hier. Af en toe valt er een zondvloed op ons hoofd, die de wegen herschaapt tot kleine reviertjes die putten en kloven herbergen: een zegen voor de wagen.

Volgende week starten we met lesgeven. Ik zou m’n lesvoorbereiding op computer maken, maar printen is hier nogal moeilijk; dus misschien toch maar schrijven.

Communiceren in het engels gaat steeds vlotter en vlotter en ik begin ook te dromen in deze taal; beetje vreemd om dat vast te stellen.

Gisteren hoorde ik van een groep blinde mensen die zou beschikken over een hele muziekset (gitaar, piano, drum, mengtafel, etc). Maar naar het schijnt kunnen ze deze nog niet bespelen; ik zou ze graag ontmoeten om te kijken wat ik voor hen kan doen.

De mensen zijn echt heel leergierig; ze zijn steeds op zoek naar gemeenschappelijke interesses en manieren om hun “skills” te verhogen. Maar ik ben ook zo, steeds vragen stellend om bij te leren. De leerkracht van muziek is ook een drummer, hij wil me de basis van de Zambiaanse percussie leren, ik kijk er naar uit om samen met hem muziek te maken. Anderzijds wil hij heel graag leren om partituren te schrijven op computer.

In ons gastgezin staat de tv bijna altijd aan. Daar hou ik niet van, tv maakt mensen lui, dus daarom proberen Tijs en ik om ook af en toe een gezelschapspel met hen te spelen. Deze week heb ik ook al een paar keer geschaakt (voorlopig ben ik ongeslagen :p ).

De zon schijnt hier fantastisch hard tussen de regenbuien door, dus ik ben al goed verbrand (gezicht en nek vooral). Misschien had ik toch beter zonnecreme meegenomen

Tijs en ik leren elkaar ook beetje bij beetje beter kennen, en dat is wel leuk. In het begin was het niet altijd gemakkelijk, we hebben een erg verschillende zienswijze, maar het is boeiend om te delen.
Vanaf nu kan je me via skype bellen op m’n gsm. Dus als je me belt op skype en ik ben niet online, dan wordt dit doorverbonden naar m’n gsm. De kosten zijn voor mij.

Daarnet viel de stroom ineens weg, dus heb ik een deel moeten hertypen, gelukkig niet alles.

Tot hier de kleine vertelseltjes. Het is een beetje een onsamenhangend verhaal, maar ach. Ik heb ook nog wat foto`s op picasa gezet, niet allemaal. Later volgen er meer.

Tot binnenkort!
update: ik heb een paar nieuwe foto’s toegevoegd op picasa.

Dag lieve mensen

Na een 20 uren durende vliegreis kwamen we eindelijk toe in Zambia, een moment waar ik echt al heel lang naar uitgekeken had. De vliegreis zelf was redelijk vermoeiend; vanwege de weinige slaap (eten, doekjes om je te wassen, drinken, landen, opstijgen, turbulentie, etc.). Erg lekker eten trouwens op het vliegtuig (NOT) (zie de foto’s op picasa).

We werden opgehaald door Mister Berry, de busdriver van Nkrumah. Een fantastische man die ons veilig door Lusaka loodste en ons bij het gastgezin afzette.

Ongelooflijk veel mensen lopen hier langs de straat, vrouwen dikwijls met veel bagage (op hun hoofd). Ook veel mannen met fietsen vol tako. Zalig hoe ze in evenwicht blijven, een dezer probeer ik er eens een mooie foto van de nemen.

’s Avonds kwamen we dus toe bij het gezin Chella. Mister en misses Chella zaten in de zetel en verwelkomden ons. Het huis en domein zijn volledig ommuurd, dit is hier zo bij alle chiquere huizen. We kregen de kamer die Annelies en Kimberley vorig jaar deelden. Moe maar tevreden vielen we in slaap (onder het muskietenniet uiteraard!).

Ondertussen hebben we al 3 directeurs en ontelbaar veel leerkrachten onmoet, en met resultaat. In Bwacha highschool kan ik muziekles geven (informatica is er enkel voor de leerlingen die extra betalen) en in Kabwe highschool geef ik informatica. Vandaag deed ik daar observatie en ik heb soms echt grote ogen getrokken. Het is echt beginnen bij de basis. Het belangrijkste dat ik vandaag aan een aantal studenten leerde was hoe je de muis hanteert. (Wijsvinger op de linkermuisknop, etc.) Ze zijn wel heel enthousiast, leergierig en eerlijk. De muziekles startte met het straffen van de leerlingen die hun huiswerk niet gemaakt hadden (met een soort tuinslang werd er op een handpalm geslagen, niet erg hard echter). In de les leerden ze hoe ze een melodie konden vervolledigen, dit echter zonder één noot te zingen of te horen (de melodie vond ik niet echt mooi). Verder is de muziekleerkracht wel een vriendelijke man.

Ik heb echt zin om te starten met lesgeven (volgende week!)

M’n brommer avontuur laat ik voorlopig even voor wat het is, het verkeer is hier redelijk hels (overal putten in de weg, ik probeer nog eens een filmpje te uploaden) en ik heb nog niet echt zin om m’n leven te riskeren.

Hmm, de tijd vliegt, en er wacht iemand op ons, dus hier sluit ik deze chaotische post af. Even nog een conclusie, het is hier fantastisch en het zal enkel nog verbeteren

Tot de volgende.
ps: smsjes komen hier niet toe. Jullie kunnen me wel bereiken op m’n zambiaanse simkaart: +260974107403
ps2: ik heb niet nagelezen op spellingsfouten

Binnenkort komt hier m’n verslag van de stage in Zambia.
Momenteel moet er wel nog redelijk wat in orde gebracht worden:

• Internationaal paspoort
• Vaccinaties
• Visum
• Visa kaart (Mastercard is enkel in de hoofdstad beschikbaar)

Maar dat komt allemaal in orde.

30 januari vertrekken we, vanaf dan zal hier meer informatie te vinden zijn.
Greets!