Dag vrienden
Lange tijd sinds ik nog eens een blogpost schreef. Niet omdat er niets gebeurd is, maar omdat het er gewoon niet van kwam. Bon. Hier gaan we.
Drie weekends geleden gingen we op uitstap naar de Copperbealt. De Copperbealt is een provincie waar alles draait rond de mijnbouw. Vorig jaar sloten er wel redelijk wat toen de koperprijs daalde met 80%, momenteel gaat het terug iets beter. Jammer genoeg was het verboden om foto’s te nemen in de mijnen, dus heb ik enkel verdoken foto’s uit de auto. In de mijnschacht zelf zijn we jammer genoeg niet geraakt. Dit was niet mogelijk omwille van de veiligheid. Je moet eerst een training van een paar dagen doen vooraleer je toegelaten wordt. Zondagochtend sloten we af met een bezoek aan de Kafuu (of zoiets) rivier. Het weer was prachtig dus zijn we beiden in de rivier gesprongen voor een zalig zwempartijtje. Hmm, dat deed deugd.
De meeste verplaatsingen doen we hier met bussen, grote en kleine. Hoe kleiner de bussen, hoe meer mensen ze erin proberen te krijgen, maar ook de prijs gaat naar beneden. Op de bus naar de Copperbealt zat ik naast een moeder met kind. Op een bepaald moment had het zogende kind genoeg, en werd ik getrakteerd op een portie verse moedermelk, wederom, hmm. Ook fantastisch is als ze op de bus beginnen te zingen, meestal ook meerstemmig, in een soort vraag en antwoord. De meerstemmigheid bestaat meestal uit een onderkwint, wat die typische Afrikaanse harmonie geeft. Ook in de koorrepetities zijn er leerlingen die automatisch deze onderkwint soms meezingen, onbewust dan wel.
Na onze laatste lesweek (die wat korter was dan de andere vanwege de vrouwen- en jongerendag) maakten we ons klaar voor een weekje vakantie. Maar niet zonder eerst afscheid te nemen van leerkrachten en leerlingen uiteraard. Het avondje uit met m’n leerkracht muziek was echter niet echt een meevaller. Het draaide eigenlijk uit op een kroegentocht waarbij ik uiteindelijk naar huis wou en hij steeds meer drank. Hij werd ook redelijk dronken, en jammer genoeg was het geen “mooie” dronkenman (de drank in de man is de wijsheid in de kan). De enige manier om de avond af te ronden was te doen alsof m’n geld op was. Bij het naar huis gaan begon hij ook nog wat ruzie te zoeken (niet met mij).
Zondagochtend vertrokken we op safari. Onze eerste tussenstop vond plaats in Lusaka, de hoofdstad van Zambia. De sfeer daar was veel grimmiger, agressiever. Vooral foto’s konden ze niet appreciëren. Als ze het fototoestel zagen vroegen ze spontaan naar onze problemen en geld. In het terugkeren nam ik een foto bovenop een brug, van een lokale markt. Beneden schreeuwde iemand dat ik ermee moest stoppen en tegelijkertijd nam hij een steen van de grond, om me wat extra te motiveren. Tof, en het hielp nog ook.
Voor de safari kozen we een formule van drie dagen, alles in. De prijzen stonden in Amerikaanse dollars, en het was toch even verschieten. Maar ik durf zeggen dat het z’n geld wel waard was. Misschien kan ik zelfs wat reclame maken voor de organisatie: http://www.jackalberrysafaris.net/quickie.html. De safari duurde drie dagen, waarin we vier keer het nationaal park introkken. Na de soberheid van Kabwe was de verwennerij toch wel wennen, maar zeer genietbaar. Het park was echt prachtig. Ik denk dat ik nog het meest gefascineerd was door vogels. Deze maakten zich klaar voor de paartijd, dan kunnen ze iets speciaal en zijn ze extra kleurrijk (vooral de mannelijke exemplaren wel),en ook de roofvogels vond ik fantastisch. Ik heb geprobeerd om zoveel mogelijk namen te onthouden, niet zo evident in een vreemde taal. Voor de volledigheid misschien toch een lijstje met de (grote) dieren die we mochten bewonderen: olifant, giraf, leeuw, nijlpaard, buffel, krokodil, hyena, zebra, impala, puku. Dat zijn zowat de belangrijkste denk ik. Tijdens de tweede nachtsafari waren we getuige van de succesvolle jacht van drie leeuwen op een kleine antilope. Na de doodskreet duurde het slechts enkele mintuten totdat het diertje geheel verdwenen was. Wij stonden er zo’n 15m van, echt heel indrukwekkend. Bij deze wil ik gaarne onze gidsen Abbi en Garvin nog eens bedanken.
Het fantastisch mooie verblijf tijdens de safari in het wildlife camp, aan de oevers van de brede Luanga stond toch wel in schril contrast met de overnachting in Kapata guesthouse. Het was de goedkoopste, maar ook wel de vuilste (vermoedelijk). ’s Nachts ben ik een paar keer wakker geworden en de kakkerlakken voelde ik zo over m’n tenen en benen kruipen (dus moeke als ik terug kom zullen we alle kleren en lakens best eerst eens wassen 
).
En misschien toch nog een nieuwtje. De porno king is gevonden. De betrokken persoon heeft een (porno) snor, draagt een lederen vest en werkt hier op zaterdag (dan heeft hij het rijk voor zich alleen). Hij heeft wel nooit bekend, maar er is een berg porno op z’n computer gevonden (toen hij hem binnenbracht voor onderhoud).
De planning is een beetje veranderd, normaal zouden we deze week op Sables Drop-In werken, dit is even verlaat omdat ik me eerst op het IT management van Kabwe High School zal werpen, nu de scholen nog normaal draaien (vanaf volgende week examens, daarna vakantie). Het gevecht tegen de virussen is nog steeds in volle gang, maar ik ben ongeveer klaar met de ontwikkeling van een handelingsplan dat de herinstallatie veel zal versnellen. Maar alle tips nog steeds welkom (rekening houdend met usb 1.1, gebrek aan externe media + dvd lezers).
Er heerst een groot taboe rond seksualiteit, maar de vrouwen dansen “dirty” in de dancings. Ook zie je hier heel veel vrouwen hun kinderen de borst geven, zonder schroom. Vandaag zat er hier een vrouw te wachten in de gang met drie kinderen, twee baby’tjes en een jonge dochter. De twee zuigelingen zijn acht maanden oud vertelde ze in heel gebrekkig Engels, een tweeling, een jongen en een meisje, net als Hanna en Wannes. Ze vroeg geld om hen te verzorgen. Ik heb ze wat geld gegeven maar gevraagd of ik in ruil een foto van haar mocht nemen. Ze was heel fier en blij met het resultaat, daarom durf ik het hier publiceren.
En hier de uitsmijter: de nieuwsgierige bezoeker die eerst de foto’s bekeken heeft zal gezien hebben dat ik op een brommer gereden heb. Tof! En weet je wat nog toffer is? Het is de mijne 
Ik was al een tijdje op zoek naar manier om een bewegingsvrijheid te vergroten, en zo een brommer is ook een jongensdroom die in vervulling gaat. De wegen hier zijn ook ideaal voor een crossbrommer. Op het einde van m’n verblijf verkoop ik hem dan terug, “normaal” zou het een nuloperatie moeten zijn.
En finaal nog iets anders: proficiat aan m’n harmonie Con Animo uit Oosterzele die uitstekend gepresteerd heeft op het toernooi deze zondag.
Tot binnenkort!
De nieuwe foto’s
En wat vergeten foto’s
